دلتنگی

بــــــــاز آید   برهــــــانــدم   از  بنــد   مـلامــت

خــــــــاک  ره  آن  یــــــــار  سفـر   کرده  بیارید

تا  چشم    جهان  بین   کنمش   جای  اقامـت

فریــاد  که  از شــــش  جهـــــتم  راه   ببستند

آن خال  و خط و  زلف  و  رخ و  عارض  و قامـت

امـروز که در دست   تـــوام   مرحمتــــــی  کن

فردا  که  شــوم  خاک  چه  سود  اشک ندامت

ای آنکه به تقریر  و  بیان  دم  زنی  از  عشــــق

ما  با  تو  نداریم  سـخن  خیـــــر  و ســلامــــت

درویــش نــکــن  نـالــــــه  ز  شمــشیر   احبــا

کاین   طایفه  از  کشــته  ســـتانــنـــد  غرامـت

در خرقه  زن   آتش   که   خم   ابروی   سـاقی

برمـی شـکند    گوشــــه    محــراب    امــامـت

حاشـــا   که   من   از   جور   و  جفای  تو بنالم

بیـــداد   لطــیفان   همه   لطفت   و   کـــرامـت

کـــوته   نـکند   بحث   سر   زلف   تو  حــافـــظ

پیوسته   شد   این   سلسله   تا   روز   قیامت